กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเกาะหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยอยุ่ด้วยกัน ความสุข ความเศร้า ความรู และอื่นๆๆอีกมากมาย
     วันหนึ่ง มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่าเกาะกำลังจะจมน้ำดังนั้นทั้งหมดจึงได้ เตรียมเรือเพื่อจะหนีออกจากเกาะ ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจ
อยุ่บนเกาะความรักต้องการที่จะอยู่จนกระทั้งวินาทีสุดท้ายเมื่อเกาะจะจมน้ำความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ.......

ความรวยแล่นเรือผ่านมา
และตอบว่า "ไม่ได้หรอกเรารับเธอไม่ได้ เพราะว่าเรือฉันเต็มไปด้วยทองและเงิน แล้ว ฉันไม่มีที่ให้เทอ"

ความรักจึงตัดสินใจจะถามเห็นแก่ตัวซึ่งผ่านมาเหมือนกันด้วย
"เรือลำงาม ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรัก...คุณนะตัวเปียกอาจทำให้เรือฉันเปียกไปด้วย"

ความเศร้าได้พายเรือเข้ามา
ความรักก็ได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก "ความเศร้าอนุญาติให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ โอ้ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลยฉันต้องการอยุ่คนเดียว ขอโทษนะ"

ความสุขได้ผ่านความรักไปแล้วเหมือนกัน แต่เขามิได้ยิน.....แม้แต่เสียงร้อง...เรียกขอความช่วยเหลือของความรักเพราะมันมัวแต่กำลังสุข

ทันใดนั้น มีเสียงดังขึ้นมา
"มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง"
ความรักขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่า ใครคือผู้ใจดีผู้นั้น เมื่อพวกเขาถึงแผ่นดินที่แห้งก็จากไปตามทางของแต่ละคน

ความรักนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามชื่อผู้ที่ช่วยเหลือเขา ความรักจึงถามความรู้
"ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน"
ความรู้ตอบด้วยความภาคภูมิใจในความรอบรู้ของตนเองว่า"เวลา" ความรักถามต่อว่า "แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันละ" ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า
"ก็เพราะว่า เพียงเวลาเท่านั้น ที่เข้าใจว่า ความรักที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน"

        แต่ว่า...มีสิ่งหนึ่งที่เราลิมเลือนไป ถ้าหากจะไม่กล่าวถึงเสียเลยขณะที่ความรักกำลังมองหาคนช่วยเหลือออกจากเกาะ ความรัก คงยุ่งอยุ๋กับการมองหาผู้อื่น..จนลืมมองหาที่ความเป็นเพื่อนซึ่งเลือกที่จะ อยุ่เคียงข้างความรักตั้งแต่แรกแล้ว เพราะความเคยชินจึงทามให้ความรักมองไม่เห็นความสำคัญของความเป็นเพื่อน...

      ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่า ตนไม่จากไปเหมือนกาลเวลา ความเป็นเพื่อนรู้้สึกดีว่า ตนไม่รังเกียจความเห้นแก่ตัว ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตนไม่แบ่งชั้นเหมือนความรวย ความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน ไม่อ้างว้างเหมือนความเศร้า และความเป็นเพื่อนรู้ดีว่าตน ... ไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนความสุขทั้งนี้เพราะ ความเป็นเพื่อนจะอยุ๋ในจายเราตลอดไป

Comment

Comment:

Tweet

อย่าไปฟังไอ้ตือมัน มันบ้าไอ้หน้าเจ๊กน่ะ
ถึงเราจะไม่มีหัวใจเป็นคอนโด
แต่เราจะขอเป็นเศษส่วนหนึ่งในแคทเตอร์ร็อกของหัวใจเธอ จะได้ไหม
confused smile confused smile big smile question
เอิ๊กๆๆๆๆ

#9 By ตี่ตี๋ on 2009-11-06 21:51

.....

#8 By MONKIJI321 on 2009-11-04 23:29

เออ...!!! เราลืมบอกไปว่า

เราไม่หลายใจน่ะจ้ะ แต่ว่า

มีหัวใจเป็นคอนโด(แล้วก็เก็บห้องสุดท้ายไว้ให้เธอด้วย)

อิอิdouble wink double wink double wink double wink

#7 By ตือ...... on 2009-11-04 20:53

ซึ้งมากๆ ชอบมาก แต่....

ชอบเจ้าของบล็อกมากกว่าอ่ะ

อิอิ ชอบจิงๆ ทั้งสองอย่างเลย

เอาดาวไป

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#6 By ตือ...... on 2009-11-04 20:48

..เฮ้อกำ!!!
...ความรักเป็นไงหรอ
....รู้จักแต่ความเป็นเพื่อน
.....ที่สามารถให้ได้เต็ม100

#5 By ตี่ตี๋ on 2009-11-04 19:44

"มีเพียงเวลาเท่านั้น ที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน"

โดนใจมากครับ..big smile big smile

#4 By kriangkrai on 2009-11-04 16:04

big smile open-mounthed smile confused smile sad smile Hot! Hot!
เพื่อนเเอนของเราเล่นเอาซะซึงเลยนะครับ Hot!
ป.ล.อย่าลืมดูเเลสุขภาพของตัวเองบ้างนะนะขอรับกระผม cry double wink wink surprised smile embarrassed question question question question question question question question
โอ้ ซึ้งมากค่ะ

"มานี่ความรัก ฉันจะรับคุณไปเอง"

แหม บทพูดเยี่ยงพระเอก!!

กิ้วววว

#2 By •SenrI• on 2009-11-04 12:05

ดีจังนะครับ
ชอบอ่านเรื่องแบบนี้จัง ขอแอดไว้นะ
จะติดตามนะครับ

ชอบตรง "เวลารู้ว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน"
แหมฟังแล้วไฟติดเลย 55+
ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ big smile

#1 By Katuar on 2009-11-04 11:58